Tak, mój uśmiech pełen ząbków skutecznie wykorzystuję w “walce” z rodzicami. Jak tylko coś chcę, to się uśmiecham i już mają lepsze humory

.

Kolorowe paseczki są trendy i trafiają dokładnie w moje gusta. Z pewnością lepiej w nich wyglądam, niż w czapce z poprzedniego wpisu.

Wiadomo, że przecież czasem trzeba się wystroić. A do tego jeszcze te różowe skarpetki…

Oto ja w “papieskim” stroju. Niby nic, a jednak od razu staje się poważniejsza w odbiorze

Każdy szanujący się polityk ma dużo zdjęć z ważnymi osobistościami. Ja, jako kandydatka na stanowisko premiera, również muszę pokazywać się w doborowym towarzystwie. Oto osoby, z którymi miałam okazje spotkać się w ciągu kilku ostatnich dni. Są to:

Babcia Halinka, Ciocia Anetka, Ciocia Karolina, Kuzynka Natalia, Wujek Łukasz i mój brat Przyszly Prezydent Leopold

Wczoraj mój tata pojechał z moim bratem do Urzędu Stanu Cywilnego w Katowicach, by uzyskać mój akt urodzenia. I wszystko było super, ale o mały włos dostałabym akt urodzenia, według którego urodziłam się 7 Maja 2009 roku.

Jak wiadomo, przyszłam na świat we wrześniu, a dokładniej 7 Września 2009 roku o godzinie 14:20. Na szczęście tata dokładnie przeczytał, to co tam było napisane i szybko odnalazł błąd. Teraz mam już akt urodzenia i w dodatku taki, jaki być powinien. Jak to dobrze mieć rodziców, którzy dbają o interesy swoich dzieci

Dzisiaj miałam okazje po raz pierwszy uczestniczyć w spacerze w mieście, w którym mieszkam, czyli w Bytomiu.

Wreszcie mogłam przetestować wózek – co prawda odziedziczyłam go po starszym bracie, ale najwazniejsze jest, że w ogóle go mam. Byliśmy na rynku, a także obok budowy nowego centrum handlowego Agora. Cały spacer trwał około godziny, więc można powiedzieć, że jestem całkiem dobrą spacerowiczką.

Nie mam niestety zdjęć ze spaceru, ale może uda się niedługo zamieścić jakieś inne zdjęcia.

Byłam dzisiaj u Pani Doktor i zostałam zważona. Co prawda z emocji obsikałam wszystko co tylko było w zasięgu mojego małego strumyczka, ale ostatecznie jakoś dałam się zważyć i zbadać.

Wszystko ze mną jest dobrze i jak widać rosnę. Mam już ponad 2,5 kilograma, a to nie lada wyczyn w moim wieku

Oto kilka zdjęć, na których m.in. widać, jak się wystroiłam do lekarza :

Jak się okazało, mój braciszek wcale nie jest tak bardzo zazdrosny, jak wszyscy przypuszczali. Cały czas mnie przytula, całuje, głaska, a nawet chciałby mnie nosić, ale jeszcze nie zawsze rodzice mu na to pozwalają.

Ostatnio nawet pozwolił mi spać w swoim dużym (czy też “duzim”, jak to on mówi) łóżku. Na dowód tego załączam zdjęcie.

I tak oto w dniu dzisiejszym pozbyłam się resztek pępowiny, które przeszkadzały mi w okolicach brzuszka. Teraz już tylko czekam aż znikną strupki a mój pępek będzie piękny i seksowny (ale to drugie dopiero za kilkanaście lat).

Ważne, że już nie będzie mnie on już drażnił, a rodzicom będzie łatwiej wymieniać pieluchy.

I chciałam jeszcze powiedzieć, że umiem już przekręcić główkę z lewego boku na prawy, gdy leżę na brzuchu …

Oto kolejne moje zdjęcia. Tym razem wykonane już u nas w domku przez moich rodziców. Mam nadzieję, że Wam się spodobają.